Wélzalig boerenvolk, - als het tenminste
besef had van zijn eigen zegeningen!
Want vér van twist en tweedracht geeft de aarde
vanzelf en allergulst haar goede gaven.
Bij hem allicht geen statig huis dat 's morgens
zijn fraaie porten opent en een grote
stroom van cliënten spuwt uit alle kamers.
Bij hen gaapt men niet aan tegen met schalen
van schildpad ingelegde deurpanelen,
of kleden speels met goudbrokaat doorweven,
of kostbaar koperen vaatwerk van Korinthe.
Géén witte wol geverfd met Syrisch purper
noch uitgepuurde olie van olijven
bedorven door een bijsmaak van lavendel.
Maar wél bij hen: een onbezorgde vrede,
een levenswijze die niet weet van liegen
en rijk is aan diverse mogelijkheden.
Zij zoeken rust in onbekrompen ruimten
met grotten, zuivere meren, koele dalen.
Men kan er nog geloei van koeien horen
en heerlijk slapen onder loof van bomen.
Er zijn nog weiden in de bergen, wouden
waarin het wild zijn legers heeft gevonden.
Er is een jeugd, gewend aan zware arbeid,
gewoon zich met maar weinig te behelpen.
Er is nog eerbied voor de goden, eerbied
en welgezindheid jegens de bejaarden.
Gerechtigheid liet, van de aarde vluchtend,
haar laatste voetspoor onder deze lieden.
Publius Vergilius Maro (70 -19 v.Chr), Romeinse dichter, 'Georgica',
vertaald door Anton van Wilderode
Geen opmerkingen:
Een reactie posten